Söhbətdən çıxmağın yolları

Çoxdandır ki, yazmıram. Bəlkə oxucular  uzun müddət yazı yazmadığıma görə məndən küsüb, daha doğrusu blogumun ünvanını unudub. Eybi yox, bu ara işlərimdən vaxt edə bilsəm, xəcalətinizdən çıxacam . Amma gərək  siz də məni həvəsləndirmək üçün yazılarımı paylaşasınız, face-dən sizə yaxşı tanış olan, “like” və “comment”lərinizlə məni sevindirəsiniz.

Qəribədi bu qədər aktuallıq içində yazmağa mövzu tapa bilmirəm. (tapdıqlarım arada olur, amma onlar da sərf eləmir =). Bu yerdə günahı başqalarının boynuna atıb, özümü xəcalətdən çıxarmağı üstün tuturam.

- Deməli, yazanlar və yazmayanlar, danışan və danışmayanlar bu aktuallığı elə qatıb-qarışdırıblar ki, lap qalmışam mat-məhəttəl. Beləliklə, bu səbəbi əldə bayraq tutaraq passiv fəaliyyətə başlamışam.

Onu da deyim ki, ola bilsin

TƏNHA QADIN

O, heç tənha olmağı seçməzdi. Çönüb, arxasına baxsa,

1 dəfə cəmi 1 dəfə keçmişə qayıda bilsəydi.

 Bəlkə əlindən gələndən də artığını edərdi ki,

tənha qadın otağının sahibəsi olmasın

Sən heç tənha qadın gördünmü? Bəlkə, bəlkə bir gün biri gələr, lap 1-2 gün qanaq da qalar deyə hər səhər elə bir harasa tələsirrmiş kimi, bu işi görməzsə olmaz kimi bəzəyər kiçik daxmasını. Həmişə çayı dəmlikdə hazır, gözləyər iki gözünü qapıya zilləyərək. Gəlməyəcək o, məchul qonağını…

“Ah, necə də əyləncəli olur qonaq nazını çəkmək, hələ yanınında balaca uşaq olsun, oğlan uşağı, ən dəcəllərindən, daha çox dağıdan, qışqıran, səs-küy sallanlarından. Dağıtsın bütün günü əziyyətlə yığşdırdığım evi. Bir – iki xırda qabımı da qırsın. Sonra hamımız səhərə qədər danışaq, keçmişdəkiləri dünən olubmuş kimi. Bir az da uyduraraq, xəfifcə şişirdərək. 30 illik keçmişi dünən imiş kimi, hələ mən dünənin gənc qızıymışam kimi, ilk sirrlərimizdən, uşaqca sevgilərimizdən, gizli həyacanlarımızdan və çoxdan itib getmiş qorxularımızdan. Zamanın arxasında 1 dəfə gizlənə bilsəydik, əgər bu doğurdan olsaydı.

Mollanı Əmma`mələməlimi?!

Uşaq vaxtı bilsəydim ki, bu yanıltmaclar hərəsi bir yazı mövzusu olacaq daha çox əzbərləyərdim.

            İslam dini yaranandan, xüsusəndə son dövrlərdə ona qarşı artmaqda olan təzyiq onun əsil mahiyyətinin açılmasının qarşısını almaqla yanaşı, onu işbaz mollaların kölgəsi arxasında qoyur. Əgər bir müddət əvvəl belçikalı karikaturaçı (özlərini tolerant adlandırılan dövlətin vətəndaşı) İslamı təhqir edirdisə, indi müsəlman dövlətlərinin nümayəndələri özlərini qərb tolerantlığına alışdıraraq öz bostanlarına, daha dəqiq desək öz başlarına daş atmaqdadılar.

Heç kimin kiminsə dinini təhqir etməyə haqqı yoxdur. Bu dünyada qəbul edilmiş qaydadır. O dünya ki, transların, mavilərin, lezbilərin haqqlarını 5 əlli qoruduğu halda başı bağlı qadınların küçələrdə belə gəzməsini qadağan edir.

Qərb ölkələri isə daha çox terrorla ləkələməyə çalışır İslamı. Əslində isə hər işdə olduğu kimi bunda da hipper güclərin nəyinki barmaqları, hətda

Maketləşmiş sevgilər

Dünən sevgillər günü idi. yenə kanallar “Romeo və Julietta”nı, “Titaniki” verməyə başlamışdı. Uşaq vaxtı hələ heç sevginin ne demək olduğunu bilmədiyim vaxtlarda saatlarla oturub bu kinolara baxa – baxa ağlayardım. indisə mağazaların küçələrinə qədər dağılmış “ürək yastıqcalar”, “ətri adamı 50 metrdən vuran güllər”, ikisindən biri qaçmasın deyə bir-birinə maqnit kimi yapışan sevgililəri və məni hər dəfəsində ağladan kinoları belə görəndə sevginin insanı çuşa gətirəcəyinə, bəlkə elə sevginin varlığına inamım artmadı. azaldı!!!!

yox. mən durub

Ermeni yalanlarına dur diyelim

Merhaba türk karedeşim. Sana Baküden yazıyorum. Ben 26 şubat 1990 yılında Hocalıda doğdum. Ailenin tek erkek çoçuğuydum. Ne amcamlarımın, ne dayılarımın, ne de halalarımım oğlu olmamış. Kız torunlarını da seven dedemler beni daha bir farklı seviyolarmış. daha doğdum ilk günden benimçin hepsi farklı hayeller kuruyolardı. 90 yaşındakyken henüz doktora gitmeyen dedem ben kundakdayken beni doktor bellemişdi. Hep hastlandığında:

Naməlum

14.01.2012. bu gün Elmlər akademiyası metro stansiyasının yaxınlığından keçən 106 nömrəli avtobusa mindim. Düz pəncərənin yanında oturdum. ətrfadan hər cür səs gəlirdi. Deyəsən balaca uşaqda var idi, həmin avtobusda. Anasının ağzından söz alamğa çalışırdı. Yəqin ki, nəsə oyuncaq görmüşdü, onu istəyirdi.

Mənsə ürəyimdə danışırdım. Özümlə yox, o qəbirlə. Qara başdaşının üzərində ağ həriflə yazılmış, “Naməlum” adı verilmiş qəbirlə. Bilmirəm qadın idi, ya kişi. Bəlkə də balaca uşaq idi. Amma hər halda səsində bir kişilik var idi. Avtobusdan nə vaxt düşdüm, necə gül tükanına girməyim yadımda deyil. Heç bunun elə əhəmiyyəti də yoxdu.

Mən əlimdə qərənfil 20 yanvar şəhidlərinin qəbirləri boyu hərəkət edirdim. Günahkar uşaqlar kimi, gözlərimi ayaqqablarımın ucuna tikib gedirdim. Başımı tutub geri qaçmaq istədim.

Süni hisslər

Dünən xatırladım səni, köhnə xatirələrin tozlu şəkillərində. Xəyalımda hər şey toranlıq idi. Qaraltı kimi görünürdün. Heç tərpənmirdin də. Bir az əyilmişdin. Bəlkə nəsə deyəcəydin. Amma yenə susurdun, yenə. ətrin də yad olmuşdu artıq, baxışların da. Sən artıq mənim deyilsen. Heç xəyallarımda da.

Yadlaşmısan artıq düşüncəmdə, keçmişimdə. Nə tez unutdurdun özünü mənə? Gözləyəcəydim səni. Sən gedəndən sonra yasını saxlayacaydım. Hər gecə yerimə girəndən çəkəcəydim yorğanı başıma, ağlayacaydım kədərli mahnılara qulaq asa-asa. Içim alovlanacaqdı günlərlə, aylarla. Belə xəyal etmirdim ayrılığımızın ilk illərini.

Gəlib oturacaqdın hər gözümü yumduğumda yanımda. Çıxmayacaqdın yuxularımdan. Ayrılığın məni romantik filosofa döndərəcəkdi. Bezəcəydim yaşamaqdan. Dostlarımdan,